Na granicy Attari – Wagah ziemie należące do Indii i do Pakistanu rozdzielają 2 zamknięte i pilnie strzeżone metalowe bramy. Po obu stronach rozciągają się trybuny mieszczące 10 i 25 tysięcy osób odpowiednio po pakistańskiej i indyjskiej stronie.

Codziennie gromadzi się tutaj kilka tysięcy widzów ceremonii „zamknięcia granicy”, czy też „opuszczenia flagi”. To niezwykły spektakl zachwycający skalą, rozmachem, jak i budzący refleksje co do istoty konfliktu i wzajemnych relacji Indii i Pakistanu. Widzowie z wymalowanymi na policzkach flagami, z popcornem i chorągiewkami w dłoniach są tu już od 16:00, zajmując jak najlepsze miejsca na trybunach. Wodzireje podkręcają patriotyczną postawę wobec swego kraju i wrogą do kraju sąsiedniego.  W oczywistej pantomimie „wgniatają” oponenta piętą w ziemię, „wykopują” go w kosmos, „nokautują” pięściami. Na widowni wiwatują tłumy.

Hindustan Zindabad! – słychać skandowanie po indyjskiej stronie. Pakistan Zindabad! – słychać po pakistańskiej. Dudnią bollywoodzkie hity i z głośników sączą się słowa patriotycznej propagandy.

O zachodzie słońca z obu stron, symultanicznie zadzieje się to samo. Na główny pas drogi wkracza garstka wystrojonych żołnierzy. Lśnią wyprasowane mundury i wypomadowane wąsy. Na głowach sterczą charakterystyczne pióropuszowe nakrycia głowy, na nogach białe odświętne buty. Zaraz zaczną odgrywać wojenny spektakl.

Najpierw parada inspekcji – dowódca straży granicznej zlustruje żołnierzy, by stwierdzić ich gotowość do służby. Potem dziarski marsz z wymachami nóg ponad głowy. To pokaz sprawności i siły. Żołnierze zajmują kolejne pozycje i w kilku iteracjach zbliżają się do otwartych bram granicy. Każdy gest jest przerysowany.

Pakistańscy Rangers i indyjscy Border Security Forces stają naprzeciw siebie. Wymieniają złowrogie spojrzenia, wygrażają sobie pięściami, stroją srogie miny tak, by nikt nie miał wątpliwości, kto jest górą, kto jest lepszy i kto kogo zaraz „zje”. Następnie energicznie opuszczają flagi państwowe, wymieniają uścisk dłoni i odmaszerowują. Brama zamyka się z brzękiem, widownia zaś rzuca się do wyjścia. Jutro o tej porze wydarzy się to samo.

Jak powstała ceremonia zamknięcia granicy Attari – Wagah?

Oficjalnie Indie nie lubią się z Pakistanem. Korzenie niechęci sięgają czasów Korony Brytyjskiej, gdy ziemie obu Państw należały do jednego geopolitycznego bytu. Brytyjska administracja metodą „dziel i rządź” budowała podziały społeczne wokół wszystkiego – zwłaszcza wokół przynależności religijnej. Ostatecznie Korona, porzucając swe kolonie w 1947 roku, musiała podzielić subkontynent pomiędzy muzułmanów – domagających się własnego Państwa opartego o religię, a nie muzułmanów pod przewodnictwem Gandhiego, dążącego do utworzenia jednego wielokulturowego państwa. Podział Indii pogłębił rozdźwięk społeczny, gdyż arbitralnie nakreślona linia sprawiła, że miliony znalazły się po „niewłaściwej stronie” i zostały poniekąd zmuszone do migracji. Setki tysięcy rodzin doznały dziejowej krzywdy i czas z trudem zaciera bolesne wspomnienia. Konflikt o terytoria sporne, jak Kaszmir tli się do dziś.

Wkrótce po podziale Indii Brytyjskich postawiono budynki graniczne, szlabany i bramy. Ceremonię zaczęto obchodzić niedługo potem. Miała być wyrazem potęgi militarnej i narzędziem wzmacniania patriotyzmu w formujących się właśnie państwach.

Armie Pakistanu i Indii wywodziły się z wcześniejszych militarnych organizacji brytyjskich lub formacji podległych lokalnym radżom, lecz także pod zwierzchnictwem Anglików.  Wojsko brytyjskie dysponuje szeregiem pokazowych rytuałów, których można było użyć i tutaj do wykreowania widowiskowej ceremonii. Nie wiadomo z czyjej inicjatywy i jak dokładnie kształtował się scenariusz wydarzenia, jednak do jego stworzenia użyto XVIII wiecznej ceremonii beating retreat.

Beating retreat to rytuał zakańczania dnia wojennego przed zachodem słońca. W tamtych czasach walki nie prowadzono nocą. O zmierzchu więc głośne werble wzywały żołnierzy do zaprzestania walk, zabezpieczenia pozycji i przygotowania się do odpoczynku. Flagi na czas zawieszenia walk opuszczano nisko, demonstrując przy okazji drugiej stronie siłę swej armii i pewność zwycięstwa. Wszystko w asyście bębnienia i doniosłego komenderowania.

Refleksje nasuwają się same – oto ludy żyjące ze sobą niegdyś w zgodzie, dotknięte kolonializmem i zwaśnione przez obcych, od tych obcych właśnie zapożyczyły ceremonię. Za jej pomocą i z elementami nienawiści do bratniego kraju chcą budować dumę narodową i patriotyczne postawy.

Dodatkowo – by całe przedsięwzięcie mogło się udać Pakistani Rangers i Border Security Forces musiały tę ceremonię razem przygotować.

Gorzkie to i dziwaczne, prawda?

Jak wziąć udział w ceremonii zamknięcia granicy Attari – Wagah?

Od strony indyjskiej bazą do wycieczek na ceremonię jest Amritsar – oddalony od samej granicy o 27 km. Stąd, spod Złotej Świątyni kursują taksówki i ryksze, które dowożą widzów na przygraniczny parking w ustalonej cenie (w sierpniu 2023 roku kurs w tę i z powrotem dla jednej osoby kosztował 300 rupii). Aby być na czas, złap rykszę, lub taksówkę nie później niż o 3 po południu w lecie (2 po południu w zimie) i przygotuj się na 45 minut umiarkowanej niewygody.

Transport publiczny (taksówki i ryksze) dowozi widzów na parking oddalony o jakieś 1,5 km od samej granicy. Pozostałą drogę trzeba pokonać pieszo. Zaraz po opuszczeniu pojazdu spotkasz się ze sprzedawcami flag indyjskich. Z całą pewnością ktoś będzie chciał przyozdobić Twoje policzki trzema flagowymi kolorami albo włożyć Ci na głowę patriotyczną bejsbolówkę. Spacerując w stronę granicy, zaopatrz się w wodę i przekąski. Przy drodze znajdziesz ich pod dostatkiem.

Na ceremonię jest kilka wejść i co najmniej 2 kontrole bezpieczeństwa. Pamiętaj, że na trybuny nie wolno wnosić dużych torebek, plecaków i dużych statywów. Obcokrajowców prosi się o okazanie paszportu i kieruje się ich do sekcji VIP, z której są znakomite widoki na ceremonię i samą bramę.

Sama ceremonia rozpoczyna się o 5.15 w lecie i około 4.30 w zimie, jednak poprzedza ją szereg atrakcji jak tańce do muzyki bollywoodzkiej, bieg z flagami itp. Obserwacja tych atrakcji, jak i skandującego tłumu jest nieodłączną częścią tego doświadczenia.

Wstęp jest bezpłatny. Jeśli możesz, unikaj weekendów, bo jest w nie nad wyraz tłoczno.

The post Granica Wagah – ceremonia zamknięcia granicy first appeared on ONE MORE ADV.

A drogi do niedawna nie było i uprzedzając nieco, nie, nie wybudował jej rząd. Chcąc wydostać się ze wsi do arterii głównej Karakoram, trzeba było iść pieszo, jakieś 3 dni. Tyle zajmowało pokonanie 56 km skalistego terenu poprzecinanego tu i ówdzie strumieniami z topniejących lodowców. Tę podróż wzdłuż lodowatej rzeki Shimshal odbywał tylko ten, kto naprawdę musiał. Do transportu można było wykorzystać konie albo osły, ale ile rzeczy można przemieścić w ten sposób wąską ścieżką wykutą w skale?

Dolina Shimshal

Od 400 lat ludzie żyli zdani na to, co mogą wytworzyć tutaj sami. Żyzny teren nadrzecznej równiny podzielili na małe, łatwe w uprawie ręcznej poletka. Rosną tu dobrze tylko ziemniaki, pszenica i jęczmień. Dietę uzupełniają morele i jabłka. Nad rzeką wybudowano tradycyjne młyny, by ziarna bez wysiłku zmieniać w mąkę.

Dolina otoczona z 3 stron pasmem górskim Karakoram sąsiaduje z siedmiotysięcznikami Yukshin Gardan Sar, Disteghil Sar i Karun Koh. Nic dziwnego, że stąd pochodzą najsłynniejsi przewodnicy i porterzy towarzyszący chętnie himalaistom w ich życiowych wyprawach.

Niełatwo zadbać o ciepło tutaj, bo wieś leży naprawdę wysoko – na 3100 m. Temperatura w dolinie spada zimą do -27. Prąd do niedawna pochodził jedynie z elektrowni wodnych, czynnych od czerwca do października, później woda zamarzała. Na zimę Shimshal pogrąża się w chłodzie i mroku, rozświetlanym wieczorami jedynie miękkim płomieniem lamp naftowych.

W lecie okolica ożywa. Chcąc mieć plony, trzeba siać i zadbać o uprawy. Bydło, owce, kozy i jaki trzeba zapędzić na letnie pastwiska, by dały mleko i wełnę, a potem stały się cennym towarem handlowym. Dachy domów wymagają naprawy po zimie. Do pól trzeba doprowadzić wodę i ogrodzić je kamiennymi murkami, a zerwane mosty – naprawić.

Jest jasne, że większość prac nie uda się bez współpracy z sąsiadami. Razem jest łatwiej i szybciej. „Razem” jest tutaj konieczne do przeżycia, bo na pomoc z zewnątrz w tych odległych, trudno dostępnych rejonach próżno liczyć.

Droga do Shimshal – jak powstała?

Shimshal Valley Road – zwana przewrotnie drogą nieśmiertelnych jest „jeepable”, czyli przejezdna… jedynie dla pojazdów przystosowanych do trudnego terenu. Niepozorny, nieoznaczony skręt z asfaltowej arterii Karakoram prowadzi przez most wprost do sekcji „niskiej” zalewanej regularnie przez rzekę. W sezonie letnim woda zabiera drogę niemal każdego popołudnia – gdy rośnie stan zasilany strumieniami topniejących lodowców.

Wkrótce potem trakt wspina się na górskie półki. Najtrudniejszy fragment to ten gdzie wąską nitkę przejazdu wycięto w pionowych niemal skałach 700 m powyżej wąwozu. Ślepe zakręty wiją się gęsto przyprawiając serce o szybsze bicie. Z jednej strony pionowa ściana w górę, z drugiej pionowo w dół. Woda rzeki Shimshal huczy donośnie poniżej. Łupkowy gruz regularnie osuwa się na drogę tworząc pułapki dla trakcji. Nie ma miejsca na błąd. Jeden fałszywy ruch i śmierć gwarantowana. Nie będzie nawet można dostać się na dół, by wydobyć ciała, czy cokolwiek co pozostało z pojazdu.

Rzekę Shimshal trzeba przekroczyć kilka razy przez drewniane wiszące mosty, zanim wąwóz zamieni się w usianą głazami równinę. Krajobraz znienacka robi się marsjański. I tylko zaznaczony kamieniami objazd, świadczy o tym, że jakiś most został znowu podebrany przez wodę.

Kilometry zdają się mijać szybko. Co pewien czas jednak droga wspina się znów na półkę i tutaj również trzeba uważać na osuwiska – te czynne, które mogą spowodować osunięcie zbocza i te naprawione, które pozostawiły niepewny grunt i nierówność drogi. W końcu trakt wkracza do doliny i niebezpieczeństwa zostają z tyłu.

Drogę zbudowali Szimszalczycy własnymi rękami. Przez lata domagali się jej od kolejnych rządzących, jednak wszystko, co uzyskali – to propozycja przesiedlenia do innych, łatwiej dostępnych dolin. Ciężko im było zostawić ojcowiznę.

Materiały wybuchowe i ciężki sprzęt dostali jako wsparcie z Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich – instytucji imienia duchowego lidera Ismailitów, która w znacznej części inwestowała w budowę. Całą pracę zaś musieli wykonać sami.

Przez 18 lat o byt rodzin w wiosce dbały wyłącznie kobiety. Uprawiały przydomowe poletka, oporządzały kozy i kury, koordynowały wypas bydła na letnich pastwiskach. Mężczyźni poświęcali czas na łupanie półek w skale, wysoko nad rozpędzoną rzeką. Budowali drogę do lepszej przyszłości. I nie wszystko zawsze szło gładko. Ktoś nieostrożnie postawił krok i spadł w przepaść wprost do rzeki Shimshal, a kilkunastu zraniono ciężko podczas wybuchów.

Pierwszy przejazd do Shimshal odbyły 4 jeepy prowadzone przez lokalnych kierowców. Ludzie we wsi przecierali oczy nie mogąc uwierzyć, że nareszcie się udało. I ronili łzy wzruszenia. We wsi urządzono wielkie świętowanie dla uczczenia nowego początku życia doliny.

Otwarcie drogi w roku 2003 zapewniło ludziom połączenie z cywilizacją. W dolinie pojawiły się solary, wieże telefonii komórkowej i całe mnóstwo technologii wcześniej niedostępnej. Młodzi zyskali nowe szanse na edukację w mieście i chętniej migrowali na stałe do Islamabadu, Lahauru i Karaczi. Wsie Shimshalu otworzyły się na większy ruch turystyczny i teraz prócz domów rozpoczęto budowy pensjonatów według zachodnich standardów.

Początkowo tylko 6 pojazdów mogło poruszać się tą drogą. Niewielu było śmiałków skłonnych zmagać się z trudnymi technicznie zakrętami na wysokościach. I zdolnych opanować emocje, gdy dojdzie do spotkania z pojazdem z naprzeciwka na wąskim, pojedynczym pasie drogi.

Ale w ciągu 20 lat – wiele się tutaj zmieniło. Codziennie do doliny kursuje co najmniej 1 transport publiczny.  Jeep współdzielony rozpoczyna jazdę w miasteczku Aliabad i można tu wykupić miejsce za równowartość 3 $.

Wynajęcie całego samochodu to już 65$. Jeepy towarowe jeżdżą na zamówienie i wożą głównie materiały budowlane, chemię gospodarczą i żywność, której nie da się wytworzyć lokalnie.

Jeżdżą też tutaj prywatnie wynajęte jeepy z turystami, bo nagle dolina stała się dostępna bez specjalnego wysiłku w zaledwie 5 godzin. A wraz z nią liczne malownicze szlaki, takie jak tygodniowy  trek na przełęcz Shimshal.

I coraz częściej można tu spotkać motocykle.

Linki do filmów z naszego przejazdu:
https://youtu.be/pn6hzv12InA
https://youtu.be/JRPTrJS3iKs

Droga do Shimshal motocyklem – praktyczne informacje

Na drodze do Shimshal kursują głównie mieszkańcy doliny i okolicznych wiosek górnej Hunzy najczęściej na swoich Suzuki GS150. W wiejskich, mniej dostępnych obszarach północnego Pakistanu taki motocykl to najpopularniejszy środek transportu. Lokalesi jeżdżą zwykle bez kasków, bez ochraniaczy i w klapkach – by przypadkiem nie zamoczyć pełnych butów „wiosłując” nogami przez strumienie.

Skręt na wschód z Karakorum Highway jest kilka kilometrów nad Passu. Droga szutrowa prowadzi do wiszącego szerokiego mostu, za którym znajduje się ostatni posterunek (trzeba pokazać paszport i wizę).

Kilka kilometrów dalej droga wiedzie brzegiem rzeki Shimshal i jest tutaj miejsce regularnie zalewane przez rzekę. Gdy stan wody jest już za wysoki na przejazd pojawiają się lokalne służby drogowe i nadbudowują drogę trochę wyżej.

Dalej droga łagodnie pnie się w górę niezbyt ostrymi zawijasami. Można tu natrafić na czynne osuwiska, które nanoszą miejscowo grube warstwy żwirowe – nie są one usuwane na bieżąco. Te osuwiska nie stanowią zagrożenia dla samochodów, niskie motocykle mogą „przetuptać” z wolna ten teren, jednak jadąc szybciej na stojąco jest trudniej i warunki są wymagające. Na tym odcinku występują także wartkie, choć niezbyt głębokie strumienie na zakrętach.

Następnie droga wstępuje na zjawiskowe półki skalne. Trasa jest niemożliwie widokowa, niestety jest bardzo wąska i ma sporo ślepych zakrętów. Jadąc blisko ścian trzeba bardzo uważać by nie zahaczyć bagażem o skały. Chociaż ruch tutaj nie jest duży, to wskazane jest trąbić przed zakrętami i być przygotowanym do hamowania na luźnym podłożu.

Dla motocykli bezpiecznie jest przepuścić nadjeżdżający z naprzeciwka pojazd przyklejając się do skalnej ściany i poczekać aż kierowca wymanewruje swoim pojazdem.

The post Shimshal motocyklem. Jak powstała droga do Shimshal? first appeared on ONE MORE ADV.

4 stycznia 2010 roku jedna skała zadrżała, pękła i w biały dzień cała ściana osunęła się. Skalny gruz zablokował przepływ rzeki. Spadło z hukiem całe zbocze i urządziło niezły bałagan. Okolicę spowił gęsty brązowy pył. Ludzie wybiegali przed domy, by zobaczyć, co się wydarzyło. Jednak nikt nie spodziewał się tego, co miało stać się w ciągu kolejnych 48 godzin. W mgnieniu oka woda zaczęła podnosić się w miejscu, formując jezioro. Najpierw zatonęła wioska Aminabad, czyniąc bezdomnymi 32 rodziny. Następna w kolejności wieś Shishkat znalazła się pod wodą. Tonęły domy, sklepy, zakłady szewców i warsztaty cieśli. Woda bezlitośnie podtapiała uprawy, zabierała zwierzęta, dobytek przynosząc w zamian strach, troski i bezradność. Zniknęło ze świata 170 domów, 120 sklepów, zginęło 20 ludzi, a 25000 zostało odciętych od świata. Ponad 6000 mieszkańców okolicznych dolin ucierpiało w ten czy inny sposób. Co gorsza, pod wodą zniknęła też droga.

Skalny bałagan odciął północne wioski od jakichkolwiek dostaw. Po tygodniu od zdarzenia wojsko przywiozło łodzie by Ci którzy „utknęli” po niewłaściwej stronie osuwiska mogli wrócić do domu. Karakoram – jedyna arteria transportowa północy została przerwana w sposób niełatwy do naprawy.

Z chaosu i katastrofy wyłoniło się jezioro Attabad – o cudownej błękitnej wodzie. Przez całe 5 lat przeprawa na barkach była jedynym sposobem na transport ludzi i towarów pierwszej potrzeby do wiosek Gulmit, Passu, Sost, Shimmshal, Misgar, Chipurson i innych mniejszych, których nazwy znają tylko mieszkańcy regionu. Na północ wożono paliwo, lekarstwa i te produkty, których nie da się wytworzyć w górskich wioskach – jak olej do smażenia, czy chemia gospodarcza.

Odbudowa 22 km zniszczonej drogi wystartowała po 2 latach. Kombinacja skalnych półek, tuneli i objazdów powstała w kolejne 3 wspólnym wysiłkiem Chin i Pakistanu. Jezioro z wolna zmieniło charakter. Zamiast brudnych towarowych barek pojawiły się lśniące motorówki, rowery i skutery wodne. Na brzegach rozgościły się ośrodki turystyczne, kawiarenki i wypożyczalnie sprzętu. Pojawili się turyści, najwięcej z Lahore, Karachi i południowych prowincji. Jezioro rozpoczęło nowe użytkowe życie – ciesząc oczy przyjezdnych nierealnym błękitem.

Gdzieś w krótkiej przerwie pomiędzy dwoma tunelami jest najbardziej romantyczny zakątek Karakoram Highway. Trzeba skręcić przy ręcznie wymalowanym napisie Pak-China Friendship na skalną półkę tuż nad brzegiem i zatrzymać się tu na dłużej. Z tyłu głowy wciąż będą szumieć pojazdy przemykające w stronę Gilgit lub Hunzy. Z przodu uderza majestat gór, spokój wód i bezwzględna cisza.

I trzeba się spieszyć, by jeszcze tego doświadczyć. Wody Hunzy wydrążyły przeciek i jezioro z wolna kurczy się. Od strony Gulmit pojawiają się wyschnięte błotne połacie nieużytków. Sterczą kikuty drzew zatopionych żywcem zaledwie 13 lat temu i widać już ruiny zatopionych domów. Natura zabierze jezioro tak jak ono zabrało wcześniej zagospodarowane przez ludzi tereny. Nie za 100, ani za 50 lat, tylko już teraz, w następne 5-10. Ot, współczesne życie. Zmiany są nieuniknione. I następują coraz szybciej.

Więcej o powstaniu jeziora Attabad: Attabad Lake: A Tragedy or a Blessing in Disguise? | Displaced by Disaster | Ep 1

The post Jezioro Attabad first appeared on ONE MORE ADV.

Dzień wcześniej mieliśmy kilka wątpliwych „przygód” z oficjelami, którzy próbowali zapewnić nam eskortę na dalszą podróż. I z pensjonatami u wjazdu do Chadkara, które odmawiały przyjęcia nas „ze względów bezpieczeństwa”. Do kompletu struliśmy się jedzeniem jedno po drugim i czuliśmy się naprawdę słabo.

Od kilku dni wymieniałam wiadomości z Adeelem – pakistańskim podróżnikiem motocyklowym. Wspomniał o Nagar Fort, jako o miejscu, w którym mieli wraz z Rosie zatrzymać się zeszłej nocy. To musi być przyzwoite miejsce na nocleg przed dalszą podróżą na północ, gdzie warunki będą raczej „skromne” – pomyślałam, pakując rzeczy.

Pewnie już ich tam nie ma, ale chcę się z nimi spotkać w Chitral. Jestem bardzo ciekawa tej pary: kanadyjskiej youtube’owej celebrytki i króla przygód Pakistanu.

Droga do fortu Nagar przyjemnie wije się wzdłuż rzeki. Aż do tunelu Lowari niewiele się dzieje pod względem krajobrazów. Mijamy małe miejscowości i koncentrujemy się na sprawnej jeździe, by przed zmrokiem dotrzeć do celu.

Mówi się, że sam tunel Lowari jest najdłuższym tunelem w Azji. Wrażenie robi to, że jest to 10-kilometrowa trasa skracająca ponad 22-kilometrową trasę przez ogromną ośnieżoną przełęcz Lowari i oblodzoną, pełną serpentyn drogę w górach Hindukuszu.

Motocykle nie mogą przejechać na kołach. Tak, to brzmi śmiesznie, bo czy znasz jakiś inny tunel na świecie, przez który trzeba przewozić motocykle na pace?

„Tunel jest niebezpieczny, jest tam bardzo, bardzo ciemno” – mówi gość z wszechobecnym w Pakistanie AK47 na ramieniu. Już za chwilę poprowadzi nas w stronę małej naturalnej  rampy.
Teren z ukształtowanym z „schodkiem” umożliwia motocyklom wjazd do przestrzeni ładunkowej pickupa.
„Nie da się załadować dwóch na pakę” – powiedziałam.
„Są 2 samochody dla Was„.

Tuż obok Toyoty pojawił się zwinny Suzuki Ravi.

Tuż przed wjazdem do tunelu Lowari

Ładowałam już różne motocykle na małe łódki, ale nigdy tak ciężkich. A więc jeszcze jedna przygoda przed nami! Ruszam powoli i dzięki wskazówkom Jacka płynnie parkuję w skrzyni ładunkowej. Wow, to było łatwiejsze niż sobie wyobrażałam! Minutę później w ten sam sposób ładuje się Jacek i kierowcy zaczynają zabezpieczać nasze rumaki… sznurkiem. Nie najlepsza ochrona, ale przynajmniej upewnili się, że jesteśmy odpowiednio zabezpieczeni do dalszej drogi!

Siedzę na moim Qndelku i kołyszemy się razem na pace. Dzielę uwagę pomiędzy wypatrywanie niebezpieczeństwa w tym idealnie równym, betonowym tunelu oświetlonym równomiernie oraz trzymanie się relingów mojej Suzuki Ravi. Większe niebezpieczeństwo wynika z zapobiegania wywróceniu się mojego nieprzymocowanego motocykla niż z hipotetycznej własnej jazdy.

W końcu wątłe światło zmierzchu wyłania się na dalekim końcu tunelu. Zdejmujemy motocykle na nasyp i szykujemy się do dalszej jazdy. Do Drosh zostało już tylko 33 km, a nasz cel podróży jest jeszcze bliżej. Niestety robi się ciemno i jedyne co widzimy to asfaltowe serpentyny przed nami. Sądząc po nawrotach i zmianach wysokości – to musi być niesamowita droga! Jestem trochę rozczarowana, że znowu wyjechaliśmy za późno i nie widzę najlepszego fragmentu trasy, ale szybko opanowuję to uczucie.

Wkrótce pojawiają się zielone znaki zapowiadające fort Nagar. Pokonujemy ostry nawrót, zjeżdżamy w dół wąską drogą z betonowych płyt i przekraczamy rzekę Chitral drewnianym wiszącym mostem. Brama się otwiera i wita nas tam… Adeel. Razem z Rosie przybyli kilka minut przed nami, więc wszyscy postanawiamy się odświeżyć i zjeść razem kolację.

Prawdziwy urok Fortu Nagar – nagroda za wszelkie trudy jazdy ujawnia się powoli. Masywne kamienne mury skrywają wypielęgnowany ogród, równo przystrzyżone trawniki, przyzwoitej jakości pokoje i przestronne tarasy z niesamowitymi widokami.

Kolacja pojawia się późno, ale z dużą różnorodnością świeżych, pysznych potraw. Nasza czwórka dzieli się zamówionymi pysznościami – kurczakiem karahi, szpinakiem i warzywami. Poznajemy się – rozmawiamy głównie o sobie, wcześniej nie spotkaliśmy się osobiście. W odmiennych ścieżkach życiowych szybko odnajdujemy podobieństwa punktów widzenia i światopoglądu. Jestem naprawdę podekscytowana znalezieniem nowych towarzyszy. Jackowi też się podoba. Zdecydowanie – dogadujemy się!

Następnego ranka postanawiamy kontynuować wspólną podróż na północ.

Zakupy w Drosh

Jazda rozpoczyna się przyjemnie od asfaltowej jezdni, ładnie wyprofilowanych zakrętów i krajobrazu rozpraszającego swym pięknem.

Adeel prowadzi nas pewnie. Można powiedzieć, że nie tylko zna tę drogę na pamięć, ale ma też zwyczaj patrzeć wstecz, aby upewnić się, że członkowie grupy nadążają za tempem. Dojeżdżamy do miasteczka Drosh i zatrzymujemy się tu na zakupy i tankowanie. Gdy nudne rzeczy zostaną zrobione, skierujemy się w stronę naszego celu: Doliny Kalaszy.

Dolina Kalaszy to jeden z obszarów w północnym Pakistanie mniej eksplorowany przez zachodnich turystów. Słynny z powodu przepięknych górskich przełęczy i tradycyjnie odzianych mieszkańców, którzy zwykli twierdzić, że są bezpośrednimi potomkami Aleksandra Wielkiego. Chętnie zobaczę to na własne oczy!

Pierwsze kilometry nagradzają nas malowniczymi widokami. Rzeka Chitral wije się w kanionie, tuż przy drodze. Małe domki na przeciwległym zboczu wyglądają jak bombonierki wciśnięte tu i ówdzie w skaliste zbocze. Sporadyczne równiny pomiędzy górami wypełnione są zielonymi tarasami.

Droga mija szybko, ale… Jak to w ogóle możliwe? – Patrzę z niedowierzaniem na niesamowite manewry filmowania gopro i smartfonem w ruchu w wykonaniu Rosie i Adeel’a. To wygląda jak taniec na motocyklu. Za każdym razem, gdy odwracam głowę od krajobrazu, aby spojrzeć na drogę przede mną, widzę obiektyw aparatu skierowany przodu, do tyłu, na boki, och, w każdym możliwym kierunku!

Zawsze są używane 2 urządzenia – w każdej chwili. Tych dwoje jest prawdziwymi profesjonalistami, jeśli chodzi o filmowanie podczas jazdy. Długi warkocz Rosie radośnie podskakuje na wietrze, gdy jedną ręką kieruje motocyklem Fuego, a drugą wymachuje patykiem kamery. Adeel filmuje głównie od tyłu, stabilnie trzymając swojego nowiutkiego iPhone’a. Biorąc pod uwagę prędkość, z jaką jedziemy… czapki z głów!

Prawdziwy rollercoaster zaczyna się, gdy skręcamy w terenową część naszej trasy. Wąska, wyboista górska droga wije się w górę i w dół do rzeki, zapewniając prawdziwy dreszczyk emocji. Częściowo wykuta w skale, w innym fragmencie zniszczona przez osuwiska. Tu i ówdzie strumień przecina ścieżkę, mnożą się zabłocone kałuże i wyboje. Rosie i Adeel nie przestają kręcić. Zmiany biegów? Tak… bez sprzęgła.

Przystanki na zdjęcia są koniecznością i mamy ich całkiem sporo. Ilekroć się zatrzymujemy – Rosie wyciąga swój aparat Sony i wyostrza widoki okiem artysty.

Świat jest pełen amatorskich fotografów, viedeografów, ale takiej bestii sztuk wizualnych to jeszcze nie spotkałam – pomyślałam.

Kilka razy natykamy się na samochody jadące w przeciwnym kierunku i mijamy je nie bez duszy na ramieniu, bo piaszczyste brzegi drogi sąsiadują z głęboką przepaścią. Jednak nasza czwórka świetnie się bawi. Właśnie po to tu przyjeżdżamy, prawda? Kręte górskie drogi, brak psujących widoki barier ochronnych i wymagające umiejętności przejażdżki adv!

Są też wyzwania mechaniczne. Motocykl Rosie przez cały dzień ma problemy z zapalaniem, w końcu zatrzymuje się na dobre. Jacek pyta o objawy i w ciągu 5 minut znajduje problem. Filtr paliwa oberwał się i tak ułożył, że uniemożliwił przepływ paliwa. Jest już trochę ciemno, a my jesteśmy na odludziu, więc Jacek i Adeel mocują go za pomocą trytytek. Motocykl Adeela stracił trochę powietrza z tylnej opony, więc korzystając z okazji, Jacek wyciąga pompkę.

Pozostałe 15 km pokonujemy w zupełnych ciemnościach. Pędzimy o wiele za szybko przez małe wioski Kalaszy, w których witają nas i pozdrawiają wieśniacy. Księżyc jest prawie w pełni i pomimo zachmurzonego nieba szczegóły drogi są widoczne w ciemności. W końcu docieramy do Happy Guesthouse w dolinie Bumburett, oferującego proste, ale przytulne drewniane pokoje. Następnej nocy przypadną nam w udziale urodziny Adeel’a i początek najbardziej inspirującej przyjaźni. Ale to historia do opowiedzenia kiedy indziej…

The post Droga do doliny Kalasha z Rosie i Adeel’em first appeared on ONE MORE ADV.

Szczerze mówiąc nie jest to złe doświadczenie, choć jest czasochłonne. Możesz łatwo zaprzyjaźnić się z gromadką pakistańskich żołnierzy, ustrzelić całkiem niezłe selfie z policjantem trzymającym dumnie kałacha. I tak, możesz zatrzymywać się, jeśli coś ciekawego zobaczysz na drodze, chodź konwojenci niechętnie przystają na Twoje zachcianki. Więc zachowaj dobry nastrój i podążaj na wschód z nowymi towarzyszami podróży.

Przydzielono nam eskortę, gdy tylko załatwiliśmy sprawy paszportowe na granicy i dotarliśmy do bramy Pakistanu. Prosto z biura imigracyjnego zostaliśmy odprowadzeni do lokalnej siedziby konwojentów i zaparkowaliśmy nasze motocykle za jej murowanym ogrodzeniem.

Noc mieliśmy spędzić w pokoju gościnnym – tonącym już za dnia w półmroku. Pokój wyposażony był w zakurzony dywan, całkowicie zdemolowaną sofę i starą pustą szafę sławy z naklejkami innych żądnych przygód podróżników. Była tu także łazienka – niestety prawdopodobnie nigdy jeszcze nie sprzątana.

Nie było to wyszukane miejsce na nocleg, ale nie mieliśmy innego do wyboru. Spędziliśmy trochę czasu pichcąc prowizoryczny obiad, popijając herbatę z konwojentami i przygotowując się psychicznie do tej przygody.

Na ścianie stacji konwojentów wisi wyblakła kartka wyjaśniająca organizację eskorty, oraz prawa i obowiązki konwojowanego. Zawarte tu zasady wyciekły do ​​społeczności podróżników i choć nie należy ich traktować zupełnie zobowiązująco (jako że wszystkie działania w tej części świata są oparte na ludziach, a nie na procedurach), trzeba wziąć je pod uwagę przy planowaniu podróży.

Dobrą radą jest stawienie się na granicy dzień przed tzw. „moving day”. Bez względu na to, jak wcześnie w ciągu dnia przekroczysz granicę w Taftan, nie zdążysz na eskortę tego samego dnia i tak czy tak musisz zanocować. Lepiej jednak w tym miejscu nie spędzać dużo czasu, zwłaszcza z powodu tego, że niefortunnie możesz trafić na „stand by day”.

Konwoje odjeżdżają w godzinach 8:30-9:00 i w tym czasie powinieneś być gotowy do drogi z całym bagażem już zapakowanym na motocykl.

W roku 2023, istniały 2 główne trasy eskortowania:

• z Taftanu do Islamabadu – dla planujących dalszą podróż na północ w góry (1546 km)
• z Taftanu do Multan – dla osób udających się na południe Pakistanu lub Indii (1260 km)

Na obu trasach samochody konwoju zmieniają się co kilkadziesiąt kilometrów.

Planowaliśmy zwiedzić górzyste rejony i doliny dystryktów Khyber Pakhtunkhwa i Gilgit Baltistan na północy kraju. Tak więc dłuższa trasa miała nam zająć 5-7 dni w zależności od dostępności i tempa konwoju.

Spragnieni poznania nowego państwa wstaliśmy wcześnie i przygotowaliśmy śniadanie z tego jeszcze, co przywieźliśmy z Iranu. Ruszyliśmy równo o 9:00. Krajobraz niewiele się różnił od tego, co widzieliśmy wcześniej w irańskim Beludżystanie. Ale teraz podążaliśmy za białym Landcruiserem z dwoma żołnierzami uzbrojonymi w AK47, którzy patrzyli na nas z ławek na pace pick-upa. Czuliśmy się nieco dziwacznie!

Pierwsza zmiana konwojentów miała miejsce w Nok Kundi. Tutaj przywiedziono nas do kwatery głównej wojska. Długi budynek z zewnętrznym tarasem służył pół roku temu jako punkt dystrybucji pomocy popowodziowej. Samochód, który nas tu doprowadził, nagle zniknął, a my mieliśmy poczekać, aż przyjedzie nowy.

Przez niecodzienny krajobraz pustyni z jednej i skał z drugiej strony pojechaliśmy dalej aż do komisariatu policji w Dalbandin. Oto był nasz drugi punkt noclegowy, jeszcze bardziej niezwykły niż poprzedni.

Posterunek policji w zachodnim Pakistanie składa się zwykle z otoczonego murem dziedzińca z pomieszczeniami wokół przyklejonymi od wewnątrz i z wysoką metalową bramą. Wszystko zwieńczone drutem kolczastym i strzeżone  przez kilku hojnie uzbrojonych policjantów. W Dalbandin był też niewielki areszt gdzie zatrzymani przez długie godziny wpatrywali się w to, co dzieje się na podwórku. Dwa razy dziennie można było zobaczyć, jak biegali w kółko po niewielkim zakratowanym terenie przed celami więziennymi. Nasze pojawienie się tutaj było dla nich nie lada atrakcją!

Jako tymczasowe schronienie zaproponowano nam biuro szefa komisariatu. Niewiele różniło się od pierwszego miejsca, może tylko łazienka była trochę czystsza, a pokój był wyposażony w porządne biurko i dużo rozstawionych pod ścianami krzeseł. Mając już doświadczenie w spaniu pośród kurzawy wyciągnęliśmy na noc plandekę i materace. Skończyła nam się woda, ale nie puszczono nas na zewnątrz posterunku. Zamiast tego szef wysłał kogoś z naszą listą na zakupy. Przekazał nam też ekscytującą wtedy wiadomość – nasza eskorta powinna zakończyć się w Kwecie, a stamtąd będziemy mogli podróżować już sami. Biorąc to pod uwagę i mając hasło do policyjnego wifi, zarezerwowaliśmy na następną noc ładny i błyszczący czystością pokój hotelowy.

Drugi dzień konwoju pamiętamy jako serię zmieniających się pojazdów eskorty, pokazywanie paszportów i podpisywanie się w księgach na punktach kontrolnych. Kiedy mieliśmy szczęście, samochód jechał w przyzwoitym tempie, ale czasami musieliśmy podążać za prowadzącym z prędkością 60 km/h, w oparach jego spalin. Niektóre punkty kontrolne nie dysponowały samochodem, więc wysyłano z nami motocykl dwa razy mniejszy niż którykolwiek z naszych, z bohaterskim konwojentem wyposażonym co prawda w broń, ale niestety nie w kask 🙂

W takich warunkach prędkość przelotowa średnio osiągała 50 km/h, a nasza energia szybko opadała. Właśnie kiedy zaczęliśmy narzekać między sobą na dziwaczność całej sytuacji, dotarliśmy do przedmieść Kwety.

Ruch uliczny tutaj… tak, to było coś co należało bacznie obserwować by przetrwać! Przede wszystkim w Pakistanie jest ruch lewostronny. Można to łatwo ogarnąć, dopóki jesteś z dala od miast i miasteczek. Jednak gdy tylko na drodze pojawi się więcej pojazdów, nagle zdajesz sobie sprawę, że tutejszy ruch lewostronny to tylko sugestia dla kierowców, a nie obowiązująca zasada. Podobnie znaki drogowe, sygnalizacja świetlna i inne przydatne osiągnięcia organizacji ruchu pojazdów – to tylko podpowiedź dla kierowcy. Dodajmy do tego symfonię wszechobecnego pośpiechu i nie ma wolnego skrawka drogi, który nie zapełniłby się w ciągu 2-3 sekund.

Rozsądnym wydawało się skoncentrowanie całej uwagi na utrzymaniu się blisko prowadzącej Toyoty. Konwojenci wstali z ławek i rozganiali na boki samochody, ryksze, motocykle, rowery i nawet wozy zaprzężone w osiołki upewniając się, że uda nam się przejechać przez kolejne skrzyżowania.

W tym momencie poczuliśmy wdzięczność dla tych chłopaków. Zapewnili nam naprawdę płynne wprowadzenie w pakistański ruch miejski. Przejechanie Kwety – tętniącego życiem miasta po raz pierwszy byłoby o wiele trudniejsze, gdybyśmy musieli nawigować po nim sami.

W końcu, po kilku zmianach eskortujących pojazdów – od porządnych policyjnych Hiluxów po maleńkie dwukołowe hondy – i po godzinnej przygodzie drogowej dotarliśmy do hotelu. Niestety, nie był to nasz wybrany klejnot pakistańskiego hotelarstwa. Zamiast tego przywiedziono nas do przybytku przypominającego raczej hostel – w niskim standardzie z niedużymi pokojami i starymi podniszczonymi meblami. Powiedziano nam tutaj, że możemy zatrzymać się w jednym z 3 zatwierdzonych przez władze hoteli w Kweta – i ten został wybrany dla nas jako najlepiej spełniający nasze potrzeby. OMG – naprawdę wyglądaliśmy tak podle?

Obojgu nam nie jest łatwo dostosować się do czegokolwiek, co jest sprzeczne z naszym wyborem. Dodajmy do tego rozczarowanie spowodowane tym, że to miejsce całkowicie rozminęło się z naszymi oczekiwaniami i frustrację wynikającą z tego, że nie otrzymaliśmy tego, co już uważaliśmy za pewnik!

Zaczęliśmy więc nalegać, aby zabrać nas w wybrane przez nas miejsce. Konwojenci nie mówili dobrze po angielsku, więc zadzwonili do swojego przełożonego. Nasza ożywiona rozmowa, nie przyniosła żadnego efektu. W końcu zostaliśmy zabrani na komisariat, gdzie wielokrotnie osobiście tłumaczono nam, że ograniczenia są „dla naszego  bezpieczeństwa”. Sprawdzono dla nas pozostałe dwa „zatwierdzone” hotele, ale oba były pełne na tę noc. Więc wszystkie nasze protesty spełzły na niczym. Ostatecznie poddaliśmy się po 3 godzinach i pozwoliliśmy zabrać się z powrotem do hotelu-hostelu. Nasze plany na hedonistyczny wieczorny gorący prysznic i przytulanie się w łóżku king size musieliśmy odłożyć na półkę niespełnienia. Pocieszaliśmy się jednak tym, że przynajmniej było tam czysto.

Wbrew temu, co obiecano nam poprzedniego wieczoru, w Kwecie nie byliśmy wolni. Następnego dnia mieliśmy załatwić dokument NOC (Zaświadczenie o Braku Przeciwskazań do podróży), który był obligatoryjny przy dalszej podróży do Islamabadu. Ale nie żebyśmy sami mogli poruszać się po mieście, o nie! Recepcja hotelu wezwała dla nas konwojentów i radiowozem zabrano nas na Główny Komisariat Policji.

Przygotowanie NOC zajęło funkcjonariuszom jakieś 2 kwadranse. W tym czasie przygotowano też jeszcze jeden dokument o wdzięcznej nazwie „wirelees orders” i wydaje nam się, że jakoś informacja o tym, że jedziemy dalej w kierunku Islamabadu, rozeszła się po wszystkich punktach kontrolnych po drodze.

Po załatwieniu formalności odwieziono nas z powrotem do hotelu – tym razem motocyklami. Zapakowaliśmy nasz bagaż na motocykle, podczas gdy mili policjanci po prostu czekali na nas. Ponieważ skończyły się nam rupie, które wymieniliśmy jeszcze w Iranie, poprosiliśmy ich o znalezienie dla nas kantoru lub bankomatu. Poprowadzili nas do pobliskiego banku, jak również do biura telefonii Ufone, gdzie kupiliśmy lokalne karty SIM. Poczuliśmy, że dzięki ich towarzystwu, zaoszczędziliśmy dużo czasu, który normalnie spędzilibyśmy na szukaniu odpowiednich miejsc do rozwiązania naszych podróżnych problemów. Serdecznie za to dziękujemy!

Wyposażeni w pieniądze, karty sim i świeżo zakupiony prowiant pożegnaliśmy naszą eskortę motocyklową i przywitaliśmy nowego Hiluxa. Przez ostatnie 24 godziny próbowaliśmy dowiedzieć się ponownie, gdzie dokładnie zakończy się nasza eskorta. Jeden policjant powiedział „w Kwecie”, drugi twierdził, że w „mieście Zhob”, ale nie był tego do końca pewien, więc wydawało się, że warto zaufać słowom dobrze poinformowanego recepcjonisty z hotelu, który wyznaczył jakieś miejsce po drodze – około 200 km dalej na wschód.

Ku naszemu zdziwieniu jednak, po kilku zmianach konwojentów zostaliśmy pozostawieni sami sobie na środku drogi. I tyle! Cieszyliśmy się, że odzyskaliśmy wolność i przejechaliśmy swobodnie kolejne 100 km.

Spragnieni widoków beludżystańskiej wioski i wystarczająco głodni, by skorzystać z ulicznego jedzenia, nie ominęliśmy obwodnicą Muslim Bagh, tylko wjechaliśmy w samo jego centrum. Przypadkowy radiowóz znalazł nas, gdy zamawialiśmy grillowanego kurczaka. Ucieszyliśmy się nawet, bo ta wieś nie widziała obcokrajowców od lat, krąg gapiów dosłownie podwajał się z każdą minutą wokół nas i motocykli, przez co czuliśmy się trochę niepewnie. Policjanci rozproszyli tłum, ale też zapowiedzieli, że będą nas eskortować z miasta i dalej – do granic swojego dystryktu. No dobra, zgodziliśmy się, myśląc (głupota), że chcą nas tylko odciągnąć od ludzkiej ciekawości.

Ale tak się nie stało – kolejne posterunki przekazywały nas sobie jak pałeczkę w sztafecie. Na szczęście utrzymywały rozsądną prędkość, zmiany eskorty przebiegały sprawnie i bez opóźnień, więc podążaliśmy za nimi z lekką rezygnacją. Sami moglibyśmy poruszać się szybciej, ale w tych krajach nie zadziera się z policją, służbami bezpieczeństwa, ani armią, chyba że naprawdę nie ma się innego wyboru.

Wbrew naszej woli zatrzymano nas w miasteczku Qila Saifullah i oświadczono, że ​​zostaniemy tam na noc w rządowym pensjonacie, bo wkrótce zapadnie ciemność. Na to po prostu nie mogliśmy się zgodzić! Nie tylko dlatego, że nie miało to sensu ze względu na odległość, jaka pozostała do Zhob – gdzie spodziewaliśmy się znaleźć przytulny hotel. Wiedzieliśmy, że pensjonat rządowy to będzie kolejne brudne i zakurzone miejsce, w którym nie chcemy nocować. Odmówiliśmy więc przekroczenia bramy prowadzącej na dziedziniec i przebywaliśmy w przestrzeni publicznej prowadząc dalsze dyskusje. Nieuchronnie gapie zaczęli gromadzić się wokół nas, próbując zrozumieć, co się dzieje. Była godzina 16:00, 3 godziny do zmroku i pozostało 150 km do Zhob – miasta, w którym pragnęliśmy się znaleźć. Moglibyśmy to łatwo zrobić, gdyby nie policja i służby, które zatrzymywały nas „dla naszego bezpieczeństwa” każdym możliwym kłamstwem, jakie tylko mogły wymyślić. „Droga zamknięta z powodu wypadku”, „Nadzór nie dał pozwolenia”, bla, bla…

Walczyliśmy 2 godziny przed rządowym pensjonatem, potem przed komisariatem policji, gdzie nas przywiedziono – aż powoli zaczęło się ściemniać. Nie odważyliśmy się uciec, bo gdzieś głęboko czuliśmy, że nie mamy pojęcia, z czym mamy do czynienia. Skapitulowaliśmy.

Skracając tę opowieść – umówiliśmy się z szefem komisariatu, że jazdę pod eskortą rozpoczniemy następnego dnia o 6 rano. Daliśmy mu niezły wycisk naszymi protestami na forum publicznym, więc zrobił teraz wielkie „uff” i zapewnił nas, że przyjedzie tu sam we własnej osobie o 5 rano, aby upewnić się, że wszystko w porządku i że eskorta ruszy na czas. Oczywiście nie miał tego na myśli. Ale my traktowaliśmy sprawę poważnie i byliśmy zdeterminowani, aby jak najszybciej zakończyć nasz „konwojowy areszt” i wrócić do normalnego życia.

Tak więc dokładnie o 6 rano pojawiliśmy się pod bramą gotowi do wyjazdu. Nie było tu nikogo prócz głęboko śpiącego strażnika, którego bezlitośnie obudziliśmy. Nie mówił po angielsku, ale doskonale rozumiał, co chcieliśmy zrobić. Próbował zadzwonić na pobliski posterunek policji skąd miał wyruszyć po nas konwój, ale jego telefon komórkowy nie działał, a nasza karta SIM nie była jeszcze aktywna. Mimo jego desperackich protestów udało nam się wyprowadzić nasze motocykle za bramę i uciekliśmy stąd….  na policję. Tutaj znowu musieliśmy wszystkich obudzić i sprawić, by zgodnie z obietnicą rozpoczęli dzień wcześniej niż zamierzali.

Czuliśmy się bardzo zmęczeni warunkami podróży i kłamstwami płynącymi od oficjeli.  Byliśmy też wystarczająco urażeni, by zacząć jechać na własnych warunkach. Kiedy dojeżdżaliśmy do punktu kontrolnego, a kolejnego samochodu konwoju jeszcze tam nie było –nie czekaliśmy. Ruszaliśmy dalej, mówiąc funkcjonariuszom, że nie mamy czasu i spieszy nam się. Kiedy przydzielali nam samochód lub motocykl jadący znacznie poniżej akceptowalnej prędkości przelotowej – wyprzedzaliśmy go i jechaliśmy własnym tempem, aż do następnego punktu kontrolnego. Szło dobrze, ale Islamabad był jeszcze daleko i planowaliśmy zatrzymać się na noc w (znowu) eleganckim hotelu w Dhera Ismail Khan.

Do miasta dotarliśmy sami. Niestety każdy hotel, do którego się zbliżyliśmy, twierdził, że nie ma wolnych pokoi. W końcu dowiedzieliśmy się, że hotele w tym mieście nie przyjmują zagranicznych turystów, bo policja na to nie zezwala (znowu ze względów bezpieczeństwa). Nie bardzo chcieliśmy zatrzymać się w kolejnym rządowym pensjonacie lub co gorsza – w policyjnym pokoju gościnnym. Marzyliśmy o gorącym prysznicu i czystym łóżku po 4 dniach jazdy po zakurzonych drogach w kłębach spalin i po nocowaniu w ekhmmm niestandardowych miejscach. Wróciliśmy do hotelu, który najbardziej nam się podobał ze wszystkich i grzecznie poprosiliśmy, żeby nas jednak zameldowali. Kiedy nam znowu odmówiono – poddaliśmy się i poprosiliśmy by zadzwonić na policję, aby nas stamtąd zabrała.

Podczas gdy tak sobie czekaliśmy, kilku pakistańskich gości hotelowych zainteresowało się sprawą.  Panowie rozpoczęli negocjacje z kierownikiem hotelu tylko dlatego, że chcieli nam pomóc. Potem przyjechała policja i jakoś po serii rozmów telefonicznych i z mnóstwem specjalnych zezwoleń zameldowano nas tutaj na 1 noc.

Z rozmów z policjantami dowiedzieliśmy się również, że z 2 dostępnych dróg do Islamabadu tylko jedna jest dostępna dla motocykli. Jednośladami nie wolno poruszać się po autostradach, więc dla nas pozostawała tylko dłuższa droga. Biorąc to pod uwagę, rozpoczęliśmy naszą eskortowaną podróż dość wcześnie rano.

Droga wokół Dera Ismail Khan była dość ruchliwa. Była to ostatnia niedziela przed Ramadanem i  w wioskach na naszej trasie widzieliśmy wiele odświętnych wydarzeń. Zatrzymaliśmy się na chwilę, żeby poobserwować zawody w „tent peggingu” i przejechaliśmy tuż obok zatłoczonego niemiłosiernie wesołego miasteczka. Ponownie byliśmy wdzięczni za to, że eskorta utorowała nam drogę przez lokalne korki drogowe.

Niestety kolejni konwojenci zgubili właściwy trakt i utknęliśmy za ich samochodem po środku robót drogowych, na nieutwardzonym i obficie kurzącym się pasie jezdni. Prędkość spadła do 30 km/h. Po mniej więcej półgodzinie spędzonej w takich warunkach wiedzieliśmy już, że coś jest nie tak i to nie jest właściwa droga. Wyprzedziliśmy więc konwój, ruszyliśmy do przodu z przyzwoitą prędkością i zatrzymaliśmy się dopiero, gdy dotarliśmy do wyasfaltowanego fragmentu drogi. Z ulgą przyjęliśmy fakt, że nasza eskorta już się nie pojawiła i postanowiliśmy kontynuować jazdę sami z nawigacją Garmina. Garmin nieświadom ograniczeń pakistańskiej „motorway” przywiódł nas do wjazdu na autostradę.

Tu dowiedzieliśmy się znów, że nie możemy tędy jechać dalej, a potem zostaliśmy przepuszczeni przez bramki w ramach wyjątku i przysługi dla „naszych drogich i cennych gości w Pakistanie”. No i dobrze dla nas. Nie pamiętaliśmy, kiedy byliśmy tak zachwyceni jazdą autostradą. Nawet jeśli każdy patrol zatrzymywał nas, żeby sprawdzić, jakim cudem jedziemy tutaj, ostatnie 150 km do Islamabadu było czystą radością!

Przyjechaliśmy wieczorem do ładnego i czystego pensjonatu na przedmieściach Islamabadu. Uff poczuliśmy, że to jest moment, w którym zaczyna się nasza prawdziwa pakistańska przygoda!

The post Motocyklem w eskorcie z Taftanu do Islamabadu 2023 first appeared on ONE MORE ADV.