Szukanie rozwiązań

Sprawa wydawała się bardzo prosta, wybrać U-bag i zapiąć go na motocyklu. Przecież ten rodzaj sakw nie wymaga żadnych specjalnych mocowań ani stelaży. Do wyboru jest kilku liczących się, naprawdę dobrych polskich producentów i parę propozycji zagranicznych. Ja wybrałem (i przekonałem do tego Hanię) Mosko Moto Reckless 80L. Szalę przechyliła możliwość regulacji kąta pochylenia bagażu. Niby nic, ale powiem szczerze, ważne dla mnie było zachowanie linii motocykla. Bagaż mocno wpływa na estetykę a ja bardzo chciałem, aby tworzył jedną całość z piękną CRF-ką.

Mosko Moto Reckless ma dosyć sztywną konstrukcję, która dobrze leży na motocyklu. W tylnej części ma trzy paski montażowe a z przodu po jednym z każdej strony. Przymierzyłem U-bag do Hani CRF300 Rally i zobaczyłem dwa problemy. Całość była przesunięta za bardzo do przodu i nie było dobrych punktów mocowania. Z tyłu bagażnik, który był zamontowany (kupiliśmy z nim motocykl) był zbyt krótki i miał tylko dwa otwory, przez które mógłbym przewlec paski a do tego, otwory są skośne – nie do przyjęcia! Zacząłem przeszukiwać ogłoszenia, jednak nie było nic dedykowanego i dostępnego w rozsądnym czasie do Hondy CRF 300. Na Sakwy czekaliśmy dosyć długo i czasu było już naprawdę mało.

Zmieniłem strategię i postanowiłem dopasować coś, co jest dostępne od ręki, a jak nie będzie nic sensownego, to sam zrobię potrzebną nakładkę. Znalazłem ogłoszenie firmy Az-Dar, zadzwoniłem, powiedziałem co potrzebuję i… następnego dnia płyta była w paczkomacie. Dodaję adres Az-Dar.pl ponieważ jest tam kilka ciekawych propozycji. Może jak my skorzystacie z oferty. Właściciel jest motocyklistą i ma pojęcie.

Montaż

Miałem już potrzebne trzy otwory na paski i mogłem wycofać cały zestaw. Po przymiarce okazało się, że powinienem skorygować przednie narożniki nakładki, bo po dłuższej jeździe (a taką mamy przed sobą) istnieje ryzyko przetarcia uprzęży. Szlifierka, imadło, TIG i potrzebna korekta została wprowadzona. Wyszło całkiem zgrabnie i miało odpowiednią sztywność.

Chwilę mi też zajęło poszukiwanie na rynku rozwiązania mocowania dla przednich pasków. Tutaj znakomita większość użytkowników U-bagów przewleka paski przez ramę. Dla mnie to nie jest dobre rozwiązanie, ponieważ paski znajdują się w miejscu styku z butami, gdy jedziesz na stojąco. Po rozmowie z Hanią zdecydowaliśmy, że demontujemy podnóżki pasażera i zrobię mocowanie w tym miejscu. Nie przewidujemy wożenia pasażerów, a jak będzie trzeba jechać awaryjnie we dwójkę to damy radę bez.

Plastik po lewej stronie niebezpiecznie się uginał, więc zrobiłem jeszcze pod nim małe wzmocnienie i z tak przygotowanym bagażem ruszyliśmy na testy w stronę Morza Bałtyckiego. Odwiedzając dawno niewidzianych przyjaciół, zrobiliśmy pętlę 1500 km. Była woda, błoto, piaski i parę testowych wywrotek. Oczywiście, że nie zamierzonych, ale jak najbardziej testowych.

Po powrocie stwierdziłem dwa problemy. Przypalająca się od wydechu po prawej stronie pianka (było naprawdę gorąco) i luźno latająca po lewej stronie narzędziówka.

Rozwiązanie problemów

Z wydechem poszło łatwo, bo zamontowałem jeszcze jeden dystans aluminiowy pod fabryczną osłonę. W pierwszym dystansie wywierciłem również otwory, aby poprawić cyrkulację powietrza. Prawdopodobnie ten problem pojawiał się u innych użytkowników, bo widziałem na stronie Mosko Moto nowe izolatory z otworami.

Gdy zabrałem się za lewą stronę, oniemiałem – cała narzędziówka trzymała się na maleńkich wkrętach, które zostały wyrwane z gniazd, cud że jej nie zgubiliśmy. W ogóle lewa strona źle zniosła obciążenie bagażem i off-road. Moje wzmocnienie też zostało lekko wygięte. Postanowiłem rozłożyć siły na większą powierzchnię i przykręcić porządnie narzędziówkę. Do mocowania skrzynki przygotowałem „kanapkę” z aluminium – dwie blaszki z wywierconymi otworami, pomiędzy które złapałem plastik narzedziówki i plastik główny.

Z tyłu, z lewej strony cały czas kusiło mnie puste miejsce. Kombinowałem kanister lub skrzynkę, ale nie znalazłem nic sensownego. Miejsce było owalne, a dostępne rzeczy kanciaste. Owalne, owalne. Owalne – okrągłe są przecież w przekroju rury. A w sklepie z rurami kanalizacyjnymi są łączniki i zaślepki – pierwszorzędny pojemnik wodoszczelny! Mocowanie od dołu wykonałem wyginając płaskownik aluminiowy i przykręciłem go w miejsce, w którym oryginalnie jest zamek na kask. Nie używamy go, więc rozstaliśmy się bez żalu. Górne mocowanie jest blachą aluminiową przykręconą do bagażnika i pojemnika, którą tak wyprofilowałem, że jest półką dla uprzęży Reckless. Całość świetnie się sprawdza zarówno jako usztywnienie pod bagaż, jak i dodatkowy, łatwo dostępny pojemnik.

Po co aż tyle zachodu, przecież można założyć stelaże, które zabezpieczą boczki? Można. Są 3 podstawowe powody, dla których tego nie robię:

• Uważam, że każdy centymetr ma znaczenie. Im szerszy motocykl, tym trudniej zarządzać masą w terenie.
• W razie mocniejszej gleby siły rozkładają się na większą powierzchnię, a nie na punkty mocowania stelaży.
• Po zdemontowaniu bagażu motocykl nadal pięknie wygląda.

Podsumowanie

Na koniec wnioski po przejechaniu 23 tysięcy kilometrów, w znakomitej części offem, czasem naprawdę ciężkim. Nic, absolutnie nic się nie dzieje, bagaż leży stabilnie i nawet nie ma śladu otarć, które wskazywałyby na to, że podskakuje – nie podskakuje. Trochę niewygodnie jest w naszym przypadku korzystać z toreb, ale to nie jest problem montażu tylko specyfiki naszego wyjazdu. Bagaż wymaga szerszego opisu, ale o tym innym razem.

W ekstremalnym teście, podczas upadku motocykla z mniej więcej 20 m konstrukcja i Rackless trochę ucierpiały. Ale szczerze mówiąc to drobiazgi. W Mosko rozerwany pasek przedniego mocowania po lewej stronie. Bagażnik wraz z płytą pomocniczą został zgięty i nosi ślady skał. Widać też głębokie rysy na narzędziówce. Wszystko jednak pozostało na swoim miejscu i po wydobyciu motocykla można było kontynuować jazdę. Wskazuję słabe punkty po naszych doświadczeniach i polecam takie wzmocnienie jako sprawdzone i zdające egzamin w trudnych warunkach. To praca wykonana w moim garażu, jednak może ktoś rozpocznie małoseryjną produkcję i będzie dostarczał to wzmocnienie. Nie jest to trudne do wykonania, a ja będę szczęśliwy, gdy więcej ludzi skorzysta z mojego pomysłu.

Skoro motocykl spadł 20 metrów, to pewnie zastanawiacie się co z Hanią? Jest OK, też spadła 20 metrów w dół. Szybko. Podczas lotu miała włączoną kamerę, więc niedługo pojawi się film z tego zacnego wyjazdu na Death Tunnel Road na naszym kanale. Podobno jest to najniebezpieczniejsza droga w Pakistanie.

Galeria

Kliknij w zdjęcie aby zobaczyć szczegóły.

The post CRF 300 Rally – montaż miękkiego bagażu Mosko Moto first appeared on ONE MORE ADV.

Planując nasz kolejny motocyklowy wyjazd, tym razem na Daleki Wschód, usiadłem do weryfikacji narzędzi, części i materiałów, które zwykle ze sobą zabieram. Poniżej przedstawiam ci mój uniwersalny zestaw, sprawdzony podczas naszej obecnej, już 8 miesięcznej podróży i 3 dużych serwisów. Postaram się również w tabeli opisać jakie mają przeznaczenie rzeczy, których zwykle nie ma w narzędziówce motocykla.

Podszedłem do sprawy niezwykle poważnie. A było się nad czym zastanawiać, bo trzeba było wziąć pod uwagę dwie podstawowe kwestie. Jedna to przeglądy okresowe, w jakich krajach mogą wypaść i skąd wziąć do nich części. Oraz druga, awarie jakie mogą nam się przydarzyć po drodze i jakie mogą być ich konsekwencje. Skupię się na Tenere 700.

W głowie kłębiły mi się myśli – to nowy na rynku motocykl, daleko od Europy będzie problem z częściami i serwisem. informacje płynące z grup Facebookowych też nie napawały optymizmem – ten motocykl muszę naprawdę dobrze zabezpieczyć osłonami, bo na pewno przy wywrotce pękną dekle i połamie się chłodnica. Niejeden przecież już tak miał.

No fajnie, ale przecież gdy zamontuję i zabiorę to wszystko co jest podobno potrzebne, to jak to pogodzić z dążeniem do jak najniższej wagi i założonym budżetem? Wszak dużo jeździmy off-road, a tu każdy kilogram ma dla mnie znaczenie.

Na tym etapie starałem się też dowiedzieć jak najwięcej o państwach, przez które pojedziemy. Np. znalazłem bardzo dużo informacji na temat złego paliwa w Iranie – zanieczyszczonego i o niskiej liczbie oktanowej. A przecież moja nowa T700 to już EURO 5, zaawansowana elektronika i minimalna liczba oktanów określona na 95. Pojawiły się natychmiast pytania, montować dodatkowy filtr paliwa czy nie. I jaki? Na wlewie? A co z Octane Booster? Brać czy nie? Takie miałem rozkminy… Po wielu rozmowach i coraz większej dawce sprzecznych informacji porzuciłem ostatecznie czarne myśli. Pozwoliłem dojść do głosu mojemu doświadczeniu, a ono powiedziało mi, że nie zabezpieczę się przed wszystkim, a jak będę miał pecha to… mam czas i głowę na karku.

Ostatecznie zdecydowałem się na następujący zestaw:

Narzędzia

Dzięki temu moja narzędziówka jest skromna. Czasami toczę naprawdę ciężkie, dyplomatyczne boje z mechanikiem, który wkręcił jakąś inną śrubę „bo tamta się zgubiła” i nie ma zamiaru jej poszukać, bo co to za problem, bierze się inny klucz i już. A wiesz, przecież nie możesz podważać autorytetu, bo się nie znasz.

Mój zestaw narzędzi do T7:

Wyposażenie dodatkowe narzędziówki

Ten zestaw pozwala mi dojechać do warsztatu w prawie każdej sytuacji, a czasem wrócić do domu i nie spieszyć się z wymianą. Tak było w przypadku dużej dziury, ok 3 cm2, która powstała w deklu sprzęgła w górach Bośni.

Serwisy okresowe

Zdecydowałem się nie wozić stale części i materiałów eksploatacyjnych poza płynem do filtra powietrza. W motocyklach mamy filtry gąbkowe, które mogę „wyprać”. Wyczyścić filtr można ostatecznie w benzynie, zamiast w dedykowanym płynie, ale nie da się skutecznie zastąpić płynu do nasączania. A ten mało kto ma.
Uważnie obserwuję również motocykl, stan klocków, łańcucha i opon. Staram się oszacować ile jeszcze mogą te elementy przejechać i zaplanować kolejny serwis.

Jak wiem że nadciąga wymiana to sprawdzam dostępność i planuję gdzie mogę potrzebne rzeczy kupić. Dzięki temu wiozłem filtry oleju i klocki tylko przez Iran.

Opony – nie wozimy ich podobnie jak części. Opony są raczej trudno dostępne do Big Bajków, więc myśl o tym, że trzeba będzie je wysłać. Nasze ostatnio wymienialiśmy przy wyjeździe z Turcji, praktycznie przy samej granicy, bo widzieliśmy że nie przetrzymają kolejnego kraju. Poprosiłem tydzień wcześniej znajomego, aby kupił nam opony w Istambule (tam były dostępne) i wysłał je do najdalszego punktu przewoźnika w Hakkari. Tam je odebraliśmy i pojechaliśmy prosto do warsztatu na wymianę.

Lista części i materiałów eksploatacyjnych do T7

Dlaczego zrobiłem własną listę zamienników?
Kiedy zamieszczam ten wpis w kwietniu 2023 roku Yamaha Tenere 700 jest ciągle motocyklem świeżym na rynku i w niezależnych sklepach najczęściej usłyszysz, że nie mają takich części i że możesz kupić tylko oryginał Yamaha i skierują cię do dealera. Tam prawdopodobnie będziesz czekał aż je sprowadzą z oficjalnej sieci, co czasem trwa ponad dwa tygodnie. Z brakiem zamienników to nie jest prawda, po prostu w wielu systemach doboru części z których korzystają sklepy nie ma obecnie informacji na temat zamienników do tego modelu lub są błędy. Jeszcze trudniej jest za granicami Unii Europejskiej, gdzie ten motocykl nie jest tak popularny.
Dlaczego możesz użyć innych części niż z oryginalnego katalogu modelu? Dlatego, że do budowy pojazdów bardzo często są wykorzystywane podzespoły, które są stosowane w innych modelach, czasem od lat i bywają budowane przez firmy zewnętrzne. Na przykład układy hamulcowe w T700 są firmy Brembo.

Lista zamienników została sporządzona przeze mnie wraz z Nikodemem z serwisu Kolomoto.pl (serdecznie polecam) i jest przeze mnie uaktualniana jeśli zachodzi taka potrzeba. Więc jeśli wiesz, że coś się zmieniło, coś już nie pasuje, albo pojawił się na rynku nowy zamiennik lub fajne rozwiązanie napisz to w komentarzu, a ja dodam ważne informacje. Przyjmuję, że skoro to czytasz to korzystasz z zawartych tu informacji i masz chęć podzielić się swoimi 👍

Numery części eksploatacyjnych Tenere 700:

Czy warto wozić dodatkowe paliwo?

Jeszcze słowo na temat dodatkowego paliwa, bo to chyba dobre miejsce i moment. Mam do motocykla przytroczone dwie butelki Primus 1,5 litra w mini sakwach Red Mamut. Tak, tylko tyle i nie widzę potrzeby więcej. Te dwie butelki to dodatkowe 50 km zasięgu, czyli średnio już 350 km na jednym tankowaniu.

Z konieczności użyliśmy butelek 3 razy. Raz jak faktycznie nam zabrakło paliwa, bo była zamknięta stacja i musiałem się daleko (30 km) wrócić. Drugi raz przez optymistyczne podejście w mieście podczas zwiedzania – później zatankujemy. Trzeci raz wspomogliśmy paliwem lokalsa w potrzebie. Jak sięgam pamięcią zawsze było paliwo w zasięgu 300 km, choćby w lokalnym sklepie w butelkach PET, nawet jak jechaliśmy w góry lub na pustynię. Zasięg 300 km jest naprawdę duży. Lokalne motocykle i skutery takiego nie mają, a też muszą tankować.

Podzielasz moje spojrzenie na temat, a może masz inne? Napisz o tym. Najlepiej w komentarzu pod postem, bo będzie łatwo zebrać wszystko razem. Jestem zdania, że warto rozmawiać i dzielić się swoimi doświadczeniami.

PS.
No i okazało się, że w Iranie jest bardzo dobre paliwo, wręcz rewelacyjne i do tego bardzo tanie – ok 0,07 USD za litr. Problem z czystością paliwa jest natomiast w Pakistańskim Beludżystanie ze względu na przemyt w plastikowych baniakach.

Have a Nice Ride,
Jacek

The post Yamaha Tenere 700 – jakie narzędzia i części zabrać w podróż first appeared on ONE MORE ADV.

Komu mogą się przydać zawarte tutaj informacje?
Osobom, którym niewygodnie jest stać na motocyklu i potrzebują wyższej kierownicy.
Tym, którzy chcą zamontować grzane manetki i/lub handbary w CRF300.

Pod każdym punktem podaję model części jakich użyłem.

Związane z kierownicą zadania jakie miałem do wykonania:
1. Poprawienie niewygodnej dla Hani pozycji stojącej
2. Montaż grzanych manetek
3. Montaż osłon dłoni

Poprawienie niewygodnej pozycji stojącej

Problemem była nie tylko wysokość kierownicy, ale również ułożenie (kąt) dłoni. Oba te czynniki razem powodowały szybkie zmęczenie podczas jazdy na stojąco i czasami wręcz drętwienie rąk. Wiedziałem zatem, że trzeba zmienić kierownicę, bo inaczej nie zmienimy kąta i od tego rozpocząłem poszukiwania. W rozmowach z Hanią dowiedziałem się jaki kąt najbardziej jej pasuje i pozostała mi wycieczka do sklepu. My znamy się dobrze i wiemy jak przekazać sobie takie informacje, jednak jeśli nie wybierasz kierownicy dla siebie to polecam zabrać ze sobą do sklepu osobę dla której będzie kierownica. Naprawdę niewielkie różnice kształtu wiele zmieniają.

Znalazłem aluminiową kierownicę z takim jak trzeba wygięciem końcówek, co prawda dedykowaną do ATV, ale to nie ma znaczenia w tym przypadku. Mając w ręku kierownicę dobrałem podwyższenie, maksymalne na jakie pozwoliły linki i przewody.

Uwaga,
linki i przewody przy tej kierownicy i podwyższeniu jakie zastosowałem nie pasują ot tak, trzeba je trochę inaczej ułożyć i posprawdzać w skręcie w obie strony. Dodatkowo dla montażu osłon dłoni przewód hamulcowy przy pompie został poprowadzony z dołu a nie z góry. Jeśli nie czujesz się na siłach, rozważ zastosowanie podwyższenia 25 mm, będziesz mieć więcej luzu.

Ten tekst piszę już dosyć długo po montażu, a co za tym idzie również po kilku przewrotkach motocykla i wiem, że ta kierownica była dobrym wyborem. Jest lekka i wytrzymała.

Podwyższenie kierownicy HLP – 30 mm, aluminiowe
Kierownica ACCEL – SH11BK

Kierownicę kupiłem w sklepie Bike Space w Katowicach, jak myślę bez problemu do dostania również w innych miejscach.
https://sklep.bikespace.pl/accel-kierownica-aluminiowa-z-poprzeczka-22-2mm/3-318-759519

Montaż grzanych manetek

Mając kierownicę można było przystąpić do montażu grzanych manetek. Tutaj, oprócz używania instrukcji montażu trzeba zwrócić uwagę na cztery rzeczy:

1.
Należy kupić manetki o długości 120 mm, bo taki mamy rolgaz.

2.
Oryginalna manetka rolgazu jest osadzona na wypustkach więc należy ją podważyć i uważać z siłą aby nie połamać plastikowej podstawy. Dla ułatwienia można gumę po prostu przeciąć i tak ta manetka nie będzie potrzebna. Wypustki na rolgazie trzeba spiłować na gładko, tego nie ma w instrukcji, ale inaczej nie założysz nowej manetki. Lewej manetki nie musisz demontować, zostaje na starej kierownicy.

3.
Dołączone do grzanych manetek mocowanie sterownika niespecjalnie pasuje do tego motocykla. Ja zrobiłem nowe z aluminiowego kątownika i dodałem obok wyłącznik dodatkowego światła off-road.

4.
Dla instalacji elektrycznej manetek jest bardzo mało miejsca obok główki ramy i trzeba być bardzo uważnym przy jej układaniu. Koniecznie sprawdź czy podczas obrotu kierownicą coś nie będzie się blokować i ocierać.

Manetki Oxford Premium Touring – średnica 22 mm, długość 120 mm EAN 5030009006913

Montaż osłon dłoni

My używamy osłon dłoni firmy ZETA, sprawdziły się nam wielokrotnie w kilku motocyklach.
W tym motocyklu podczas montażu w zasadzie natknąłem się tylko na dwa problemy.

W zamontowanej, nowej kierownicy było konieczne rozwiercenie otworów zarówno z prawej jak i z lewej strony, brakowało dosłownie 0,3 mm aby można było zamontować wewnątrz rozpieraki.

Musiałem użyć innych mocowań wewnętrznych niż były w uniwersalnym zestawie, tak zwanych u-clamp, aby ominąć przewody hamulcowe i linkę sprzęgła. Miałem potrzebne mocowania w garażu.

Handbary działają jak trzeba. Śruba się wygięła, ale dłonie i klamka są całe.

Handbary ZETA – ja kupiłem uniwersalne w zestawie z mocowaniami middle type, które musiałem zmienić na u-clamp. W chwili gdy piszę te słowa widzę, że są dostępne dedykowane do CRF300 Rally, mam nadzieję że pasują.

https://sklep.mefo.pl/oslony-rak/8935-aluminiowe-oslony-dloni-handbary-honda-crf250l-crf300l-rally-od-2021-czarny-zeta-4547836398513.html

Mam nadzieję, że informacje okażą się przydatne i łatwiej dostosujesz swój motocykl do potrzeb i preferencji. Jeśli nie masz pytań to będzie nam miło gdy zostawisz choćby uśmiech w komentarzu, obiecuję że podamy go dalej 🙂

Do zobaczenia na szlaku.
Jacek

The post Honda CRF 300 Rally – wysoka kierownica first appeared on ONE MORE ADV.